ideowo.com

Czy wiesz, co tak naprawdę znajduje się w śniadaniówce Twojego dziecka?

Patrzę na blat, gdzie leżą otwarte śniadaniówki. To moment, w którym jako matka czuję największą odpowiedzialność. Nie chodzi tylko o to, żeby byli najedzeni. Chodzi o to, żeby byli odżywieni. W świecie, w którym półki sklepowe uginają się od kolorowych opakowań obiecujących zdrowie, energię i witaminy, prawda o naszym jedzeniu jest często ukryta głęboko pod warstwą marketingu.

Od lat staram się jeść i żyć zdrowo Czytam etykiety, unikam syropu glukozowo-fruktozowego jak ognia i staram się wybierać produkty ekologiczne. Ale niedawno zrozumiałam, że „bio” z marketu to nie to samo co powrót do naturalnej produkcji żywnosci która nie potrzebuje żadnych certyfikatów. Dziś chcę poruszyć tematykę nie tylko spraw kuchennych, co zabrać Was myślami na pole. Bo to tam, w glebie, zaczyna się zdrowie naszych dzieci.

Rolnictwo – zawód przyszłości, czy relikt przeszłości?

Kiedy po raz pierwszy wzięłam do ręki książkę Joela Salatina, pomyślałam, że to kolejna pozycja dla osób zajmujących się uprawą rolną. Jakże się myliłam. Jest to pozycja dla każdego ponieważ wszyscy powinniśmy mieć świadomość co wkładamy w siebie w postaci jedzenia.Salatin jest ikoną rolnictwa regeneratywnego, w swoich publikacjach, a w szczególności w duchu tego, co nazywa „rolnictwem jako zawodem przyszłości”, otwiera oczy na absurdy współczesnego systemu produkcji żywności.

Dla rodziców żyjących w miastach, farma to często sielski obrazek z książeczek dla dzieci: uśmiechnięta krowa, kilka kurek, stodoła. Salatin brutalnie obdziera z tych złudzeń, pokazując, że większość jedzenia, które trafia do naszych domów, pochodzi z miejsc, które z naturą nie mają nic wspólnego. To fabryki. Sterylne, betonowe, nastawione na wydajność, a nie na jakość.

Dlaczego to jest ważne? Ponieważ, jak pisze Salatin, nie możemy być zdrowi, jedząc chore jedzenie. A jedzenie jest chore, bo chora jest ziemia, na której rośnie, i chore są zwierzęta hodowane w przemysłowych warunkach.

Salatin w swojej filozofii podkreśla szacunek do istoty życia. Kurczak ma prawo być kurczakiem – grzebać w ziemi, łapać robaki, czuć słońce i wiatr. Krowa jest roślinożercą stworzonym do trawienia trawy, a nie modyfikowanej genetycznie soi i kukurydzy w ciasnym boksie. Kiedy zaburzamy ten naturalny porządek, kiedy traktujemy zwierzęta jak maszyny do produkcji białka, tworzymy żywność, która jest pusta, a wręcz zapalna dla organizmów naszych dzieci.

Czytając Salatina, uświadomiłam sobie, że rolnictwo to nie jest temat dla polityków czy ekonomistów. To temat dla rodziców. To my decydujemy przy kasie, jaki system wspieramy. „Rolnictwo zawód przyszłości” to dla mnie hasło oznaczające powrót do korzeni, ale z nową wiedzą. To zrozumienie, że rolnik jest najważniejszym lekarzem w życiu moich dzieci – bo to on dostarcza „lek”, który przyjmują trzy razy dziennie na talerzu.

Pułapka monokultury – dlaczego Ziemia traci oddech?

Wielu z nas, jadąc na wakacje, mija ciągnące się po horyzont pola rzepaku, kukurydzy czy pszenicy. Wygląda to malowniczo, prawda? Żółte i zielone dywany. Jednak po lekturze Salatina i zgłębieniu tematu, patrzę na te krajobrazy z przerażeniem. To pustynie biologiczne.

Monokultura to największy grzech rolnictwa wielkoformatowego. Wyobraźcie sobie, że karmicie swoje dziecko codziennie, na śniadanie, obiad i kolację, wyłącznie chlebem z masłem. Przez rok. Co stałoby się z jego zdrowiem? Organizm by się wycieńczył, brakowałoby witamin, mikroelementów, system odpornościowy by runął. Dokładnie to samo robimy Ziemi, sadząc na niej rok w rok to samo, na setkach hektarów.

Rolnictwo przemysłowe, oparte na monokulturach, niszczy zasoby ziemi w zastraszającym tempie. Aby utrzymać tak nienaturalny stan, trzeba pompować w glebę tony sztucznych nawozów i wylewać litry pestycydów, by zabić wszystko, co próbuje żyć na tym terenie (chwasty, owady).

Dla mnie, jako mamy, wniosek jest przerażający: marchewka wyhodowana na takiej wyjałowionej, „napędzanej chemią” glebie, nie jest tą samą marchewką, którą jadła moja babcia. Wygląda tak samo – jest pomarańczowa i podłużna. Ale w środku? Brakuje jej gęstości odżywczej.

Niszczymy glebę – nasz największy kapitał. Salatin krzyczy z kart swoich książek: potrzebujemy różnorodności! Natura nie zna monokultur. Las nie składa się tylko z jednego gatunku drzewa. Łąka to tysiące gatunków traw, ziół, owadów i mikroorganizmów. Tylko w takim środowisku rodzi się prawdziwe życie i prawdziwe zdrowie.

„Ziarno świadomości” – polska lekcja pokory

Ten film to piękna, choć momentami bolesna opowieść o tym, jak bardzo odeszliśmy od natury i jak bardzo musimy do niej wrócić. Pokazuje on gospodarstwa, które funkcjonują zupełnie inaczej niż te wielkoobszarowe fabryki żywności. Pokazuje rolnictwo, które jest sztuką obserwacji i współpracy, a nie walki z przyrodą.

Najważniejszą lekcją płynącą z „Ziarna świadomości” jest holistyczne podejście do gospodarstwa. W filmie widzimy, jak wszystkie elementy muszą się nawzajem uzupełniać. To fascynujący cykl zamknięty, który w rolnictwie ekologicznym (czy permakulturowym) jest kluczem do sukcesu.

Wygląda to tak: zwierzęta nie są problemem (generującym odpady), ale rozwiązaniem. Krowy jedzą trawę i nawożą łąkę swoim obornikiem. Kury idą za krowami (dokładnie tak jak u Salatina!), rozgrzebują ten obornik w poszukiwaniu larw, przy okazji go rozrzucając i dodatkowo nawożąc ziemię azotem. Dzięki temu trawa rośnie bujniej. Dzięki temu gleba odzyskuje próchnicę. Dzięki temu woda jest zatrzymywana w gruncie, zamiast spływać i powodować suszę.

To jest system naczyń połączonych. Nie potrzebujemy chemii, jeśli pozwolimy naturze działać. W filmie padają słowa o tym, jak ważna jest bioróżnorodność. Że to właśnie ona buduje odporność gospodarstwa. Jeśli przyjdzie szkodnik, w monokulturze zniszczy całe plony. W ekosystemie różnorodnym – natura sama go wyreguluje, bo znajdą się tam też naturalni wrogowie tego szkodnika.

Patrząc na rolników wypowiadających się w „Ziarnie świadomości”, widziałam w ich oczach pasję i troskę. To nie są biznesmeni liczący zyski za wszelką cenę. To opiekunowie Ziemi. Chcę kupować jedzenie właśnie od takich ludzi. Chcę, żeby moje pieniądze trafiały do kogoś, kto dba o glebę, bo ta gleba karmi moje dzieci.

Teoria teorią, ale jak to przekłada się na nasze codzienne życie? Odkąd zgłębiłam temat rolnictwa regeneratywnego i obejrzałam ten film, moje zakupy zmieniły się diametralnie.

Po 1 Koniec z anonimowością jedzenia!

Kiedyś wchodziłam do supermarketu i wrzucałam do koszyka to, co miało ładny napis „eko”. Teraz szukam rolnika. Szukam człowieka. Znalazłam lokalną kooperatywę spożywczą i rolników, którzy działają w modelu RWS (Rolnictwo Wspierane przez Społeczność). Wiem, od kogo kupuję jajka. Wiem, że kury pana Stanisława widzą niebo i jedzą trawę. Jajecznica z takich jajek ma pomarańczowe żółtka i smak, którego nie da się podrobić.

Po 2 Sezonowość i różnorodność na talerzu.

Przestałam kupować truskawki w styczniu i pomidory, które smakują jak woda. Uczę dzieci, że jemy to, co daje nam Ziemia w danym momencie. Zimą jemy kiszonki – naturalne probiotyki, które budują ich odporność lepiej niż apteczne suplementy. „Ziarno świadomości” pokazało mi, jak ważne są stare odmiany zbóż i warzyw. Szukam więc orkiszu, płaskurki, starych odmian jabłek. To nie jest fanaberia. To jest dbałość o to, by dostarczyć organizmowi pełnego spektrum składników odżywczych, których nowoczesne, „podkręcone” genetycznie odmiany często nie mają.

Po 3 Mięso – lepszej jakości.

Joel Salatin słynie ze swoich kurczaków i wołowiny wypasanej na trawie. Zrozumiałam, że tanie mięso to iluzja. Płacimy za nie mało przy kasie, ale płacimy ogromną cenę zdrowiem (antybiotyki w mięsie!) i degradacją środowiska. Kupuję je ze sprawdzonego źródła, gdzie zwierzęta żyły godnie i były karmione naturalnie. Rosół z takiej zwierzyny ma moc uzdrawiania – dosłownie stawia dzieci na nogi przy przeziębieniu.

Po 4 Edukacja moich dzieci.

Dzieci chłoną wiedzę jak gąbka. Nie chcę, żeby myśleli, że mleko bierze się z kartonu, a marchewka jest fabrycznie myta i pakowana w folię. Rozmawiamy o tym. Opowiadam im często jak powstaje żywność naturalnymi sposobami. Ostatnio odwiedziliśmy zaprzyjaźnionego rolnika, który działa w zgodzie z naturą. Dzieciaki mogly same powykopywać swoje warzywa, brudząc sobie ręce i zobaczyć jak kompost zamienia resztki z kuchni w czarną, żyzną ziemię.A co się dzieje w miastach? Ile żywności zamiast trafiać do gleby ląduje w śmieciach z którymi potem nie wiadomo co zrobić To ziarno świadomości, które w nich zasiewam, jest najważniejszą inwestycją.

Dlaczego nie możemy odpuścić?

Wiem, co większość ludzi myśli. „To wszystko pięknie brzmi, ale jest trudne, drogie i czasochłonne”. Tak, wymaga to wysiłku. Łatwiej jest kupić gotowca w dyskoncie. Ale czy na pewno nas na to stać?

Żyjemy w czasach epidemii chorób cywilizacyjnych u dzieci. Alergie, astma, otyłość, cukrzyca typu 2, problemy ze skupieniem, zaburzenia zachowania. Naukowcy coraz głośniej mówią o powiązaniu tych problemów ze stanem naszych jelit, a stan naszych jelit zależy bezpośrednio od jakości jedzenia i braku pozostałości pestycydów (takich jak glifosat) w diecie.

Rolnictwo wielkoformatowe, nastawione na zysk, a nie na zdrowie, dostarcza nam kalorii, ale okrada nas z witalności. Monokultury wyjaławiają glebę z minerałów, więc nasze dzieci, nawet jedząc warzywa, mogą być niedożywione na poziomie komórkowym.

Salatin pisze o tym, że akt jedzenia jest aktem rolniczym. Każdy kęs to głos oddany na jakiś system. Kiedy kupuję przetworzony batonik z olejem palmowym i syropem glukozowym, głosuję na niszczenie lasów deszczowych i wielkie korporacje. Kiedy kupuję jabłko od lokalnego rolnika, który dba o swój sad bez ciężkiej chemii, głosuję na czystą wodę, żywą glebę i zdrowie moich dzieci.To tylko z pozoru wydaje się łatwiejsze. Bo kiedy już znajdziesz dobrych dostawców jest dużo łatwiej zaplanować jadłospis.

Moje przesłanie do innych rodziców.
Nie musimy być idealne. Nie musimy od razu zakładać własnego ogródka warzywnego na balkonie Ale musimy być świadome.

W książce „Rolnictwo zawód przyszłości” i w filmie „Ziarno świadomości” znalazłam nadzieję. Nadzieję na to, że zniszczenie, jakiego dokonaliśmy w rolnictwie przez ostatnie 50 lat, jest odwracalne. Natura ma niesamowitą zdolność regeneracji, jeśli tylko jej na to pozwolimy i przestaniemy jej przeszkadzać.

Jako matka dzieci w wieku szkolnym, widzę, jak wielki wpływ ma dieta na ich rozwój. Kiedy jedzą czyste, gęste odżywczo jedzenie, mają więcej energii do nauki, lepiej śpią, rzadziej chorują, są emocjonalnie bardziej stabilne. To nie jest magia. To biologia.

Dlatego zachęcam Was gorąco zainteresujcie się:• skąd pochodzi Wasze jedzenie. Nie wierzcie ślepo etykietom.

• Obejrzyjcie film „Ziarno świadomości”. To wstrząsająca, ale i piękna lekcja, która zmienia perspektywę.

• Poczytajcie Joela Salatina. Jego pasja do „świętości” jedzenia i szacunku do stworzenia jest zaraźliwa.

• Szukajcie różnorodności. Na talerzu i w polu. Wspierajcie te gospodarstwa, które są mozaiką życia, a nie zieloną pustynią.

Nasze dzieci rosną. Ich kości, mózgi, serca budują się z tego, co im podamy. Niech to będzie budulec najwyższej jakości. Niech to będzie jedzenie, które niesie w sobie energię słońca i żywej gleby, a nie smutek przemysłowej hali.

Warto o to walczyć. Dla nich. Dla nas. Dla Planety. Bo zdrowa gleba to zdrowi ludzie. To takie proste, a tak często o tym zapominamy. Niech ziarno świadomości zakiełkuje też w Waszych domach.

O rewolucji na talerzu, Joelu Salatinie i ziarnie, które musi zakiełkować w naszej świadomości.

Kontakt